Hoezo, geknoeid…?
Stel je zelf eens de vraag, hoe het ooit zo is kunnen komen,
dat wij zijn verzeild geraakt,
in het consumentisme…
Probeer je maar voor te stellen, dat een dergelijk idee, als opvatting,
komt neergesijpeld,
van boven naar beneden…
Ga je hiervoor dan eerst maar eens oriënteren, in de hogere, geestelijke, regionen…
Stel je voor, dat ons consumentisme eerst al kan zijn begonnen,
in de kerken…
Waar wij de boodschap hebben ingekapseld,
in een mateloos verbalisme…:
Miljoenen woorden…,
om er maar stil bij, te kunnen blijven zitten,
en met de boodschap, voorlopig (al eeuwen…), verder…, niets te hoeven doen…
Nog enkele woorden meer, hierover…:
Blijkbaar, is het dienen van de naaste, ooit een afschuwelijk,
moralistisch, neerbuigend, minachtend systeem geworden…
Niet te verdragen…!
Als hemeltergend…!
Blasfemisch…!
Geknoei…!
Het Socialisme had zo, al alle reden, hiertegen in opstand te komen…!
Met alle recht!
Men vroeg om recht, om vrijheid, en om eerlijkheid!
De arbeider werd, ook, christelijk geknecht…
Sindsdien kon de liefdadigheid, maar beter, uit een -koude overheidshand- komen…
Toch ging er ook daar al weer iets grondig scheef…
Je moet de ontvanger van jouw hulp, hem, of haar, in de ogen kijken en zeggen:
Ik dien naast jou te staan.
Pak je leven maar weer op…
Want de gelovigen, geloven het wel…!
Zo heb ik, tien jaar geleden, nog een meningsverschil, met mijn wijkpredikant gehad…:
Ik regelde een bezoek bij hem…
Mijn Rémy zou met de dominee kennis gaan maken…
Vervolgens kreeg ik van hem het verwijt, dat hij wel had willen bijdragen,
in de kosten voor Rémy gemaakt,
maar dat dat voor hem, liever geheim moest blijven,
als via een achterdeur…
Of giraal, met een geweldige -ombocht- ( letterlijk!) …
Ik zelf, daarentegen, was van mening, dat echte hulp,
geschonken moest worden, uit een, -levende- , -warme- hand…
Met een helder moment erbij, van elkaar in de ogen kijken, met de boodschap:
Ik wil naast jou staan…
En dat doe ik hierbij…
Want het geld is niet de steun (eerder nog een afkoop…),
als echte hulp, dan maar wil draaien, om, de persoonlijke betrokkenheid, als engagement…
Zo moet van lieverlee, alles van waarde, waardeloos zijn geworden…
“Nee, wij verlangen niet, dat je ons, neerbuigend, minacht”…
Wij vroegen om hulp…!
Zo moet dan ooit, als de pest , het moralisme, de kerk en het geloof, zijn binnen geslopen…
Nog een stap verder en ziedaar…:
Het nihilisme krijgt subiet de overhand…
Nieuw hoofdstuk…
eerst nog maar even, terug naar blog…: