Neem toch nog maar even wel, die 160 seconden, de tijd, en ga deze animatie bekijken en bewonderen…
Hij zou zelfs wel helend kunnen werken…
Wat je hier ziet, is voor mij geweest, mijn eerste -kunstenaarsimpressie- ,
waarin zowel tot uitdrukking kwam, wat de ernst van de diagnose, kon zijn,
maar bovendien, werd mij hierin ook al een idee aangereikt,
voor hoe er genezing mogelijk kon zijn…:
Herstel, van verstoring, van de harmonie…
Wel kon deze vorm ook pas ontstaan, nadat ik van mijn huisarts, antroposoof,
te horen had gekregen, dat er in mijn onderlichaam, -carcinome tendenzen- , werkten…
Maar dat was dan wel -kanker- …!
Kreeg ik van hem, nog, een -levensreddende suggestie- ook mee…?
Moest ik maar ook bezig gaan, zo -kunstzinnig- , als ik kon…?
Ja!
Nog eens, tien jaren later, werd ik zo op de kunstacademie toegelaten…!
Ik nam deze plastiek, onder andere, mee naar het toelatingsexamen…
Zij riepen mij daar toe:
“Maar wat doe je hier dan eigenlijk? Je kunt het immers al…!”
Zo mocht ik deze vorm, spiritueel, tastenderwijs, maar zo ook -intuïtief-
onder mijn handen laten ontstaan…
Als probeerde ik aan te voelen hoe deze -idee- , zich wilde ontwikkelen en ontvouwen…
Zoals je ook aan een knop nog niet goed kunt zien, welke bloem daar uit zal komen…
Zo heb ik mij eigenlijk laten leiden:
“Waar wil -dit- , met mij, heen…?”
Zo laat ik wel vaker dingen gebeuren, -intuïtief- …
Als ligt er een weg, die ik nog niet zie, maar mij al wel de juiste richting wijst en mij kan leiden, naar waar ik, wie , moet zijn…
Zo vind ik dan mijn weg…
Als boetseer ik een plastiek…
Pas heel veel later, heb ik dit proces een naam kunnen geven, en benoemd als:
spiritueel onderzoekend, tastenderwijs …
zo nu en dan ook met de ogen gesloten, palperend, bevroedend, aanvoelend,
wat het wel wilde zijn, en kon gaan worden…
Tenslotte, is met het bakken, in de oven, de definitieve vorm tevoorschijn gekomen…
van “leer” (gedroogde klei) tot “scherf” (gebakken klei) ,
als uiteindelijke, tastbare, definitieve, bevestiging…:
Dit is, wat het is.
Wel lag er ook, al, een bindende aanleiding ten grondslag aan dit proces…
Deze wereld zelf, al altijd al, een kankergezwel…
Jij, met jouw persoon en je lichamelijkheid, fungeert daarin, als, ben je ook zelf,
nog eens een orgaan, kwetsbaar…
Kanker zal zich willen vestigen, zich manifesteren, in onze organen…
Hier was ik nu zelf, de kanarie in deze -mijn- , waar mij, mijn leven werd bedreigd…!
Zo mocht ik worden gewaarschuwd:
“Pas op! Er is gedonder in het vooronder…!”
Maar ik was hier wel ook, zelf, de kapitein…
Een ISCADOR – kuur kreeg ik voorgeschreven…:
Met de nodige regelmaat, mijzelf een reeks injecties toedienen, rond mijn navel…
Na dit drie jaren, zo, te hebben gedaan, werd ik gewekt, met een -droom-
Als een appel…
Waarin mij werd gezegd, dat ik naar mijn klooster diende te gaan…
Ik heb dit zo gedaan, nog diezelfde dag…
Ik was daar, buitenkerkelijk, protestant en theoloog…
Op de tafel, in mijn kamer, lag daar een bijbel…
Ik sloeg die open…: Judith…
Ik dacht: “Maar dat is een apocrief boek, dat ik, als protestant, niet hoef te lezen…”
En legde de bijbel weer terug…
Blijkbaar, was dat niet de bedoeling…
Ik kreeg een innerlijke wijzing…
Dus las ik toch Judith…,
Al even bloedig, als het David en Goliath-verhaal…
Hiervan, blijkbaar, de vrouwelijke versie…
Van het boekje Judith, was hier voor mij de boodschap…:
“U geven in uw hand, zal Ik u, uw vijand… “
Zo was ik de volgende ochtend aanwezig bij de eucharistie, in de kerk…
De tekst die daar werd gelezen, luidde, voor mij…:
“Wie zich voor God niet verantwoordt, kan niet leven…”
Toen ik daarna, met de monniken, in concelebratie, rond het altaar stond…,
daar van de wijn zou drinken, werd mij, innerlijk, nog eens, duidelijk gezegd…:
“Dit was, zo, wel voor jou bedoeld…”
Ik heb die zelfde dag, mijn zonden beleden, als moest er worden geruimd, een put…
Ik huilde, er gingen schokken door mijn hele lichaam, het voelde, als werd er,
een steen , uit mijn buik, gerukt…!
Twee maanden later, mocht ik met mijn huisarts constateren, dat dit mijn kanker zou zijn geweest…
Niets te sterven nog, in 1985…!
Blijkbaar was ik, mijn eigen vijand, hier geweest…
Toch is dit niet, alleen, voor mij, zo weggelegd…!
Het zal ons allemaal eens zo gaan gebeuren…
Dat mag ik je beloven…!
Laat ik er nog dit over zeggen…:
Het is hier, voor mij, God zelf geweest, die mijn bijbel,
niet deze ene keer, op een andere plaats, in mijn leven heeft gelegd…
Zo mag ik leven, mijn leven, als ondertekend, met deze goddelijke, -Handtekening- …
Sj.