* sterretje:
Henri Bergson:
Hij corrigeerde Immanuël Kant !
Tijd en Ruimte zijn voor Bergson,
geen Categoriën,
om over dezelfde kam te worden geschoren…
Kwalitatief gaan zij niet door dezelfde deur…
Behalve, als wij tijd in afstand uit gaan drukken,
nu ben ik hier, toen was ik daar,
zoals,
tot nu toe,
veel te vaak wel gebeurt…!
Maar wie was je dan, ooit bij je zelf…?
Je houdt zo geen tijd meer over…
Alles wordt dan ruimtelijk,
zelfs je denken en gepraat…
De ruimte is namelijk continu.
Je kunt er altijd, overal, in alle richtingen vooruit…
Zwammend, zelfs…
Maar Tijd betekent heel wat anders.
Je doet een stap en kunt niet verder…
Ja, per seconde nog een stap,
vooruit, stap je de toekomst binnen…
Maar elke seconde houdt het dan ook weer op.
Wat nu?
Wil je terug?
Je draait je om?
Terug naar het verleden?
Dat had je dan gedacht.
Ook hier gaat elke nieuwe stap, een stap vooruit…,
de toekomst in…
Wat dat dan wel zegt…, over ons verleden…?
Dat hebben we geleefd,
onvervreemdbaar,
is ons verleden helemaal van ons,
persoonlijk…!
Merkwaardig fenomeen…
Onze gang door de ruimte…
Op ons ruimteschip, deze Aarde…
Markeren wij, stap voor stap, onze reeks coördinaten, in de ruimte, voor eeuwig vastgelegd…
Wij waren toen daar…
Maar wij worden toch, daar, niet op onszelf teruggeworpen?
En we liepen er toch ook niet bij weg !!!
Hier zijnde,
zonder zin…,
of betekenis…
En dan nu nog eens de toekomst:
Wie ben ik?
Wie wil ik zijn?
Waar wil ik staan?
Het ligt daar alles in mijn hand.
Ik heb elke tel maar één seconde…
Dat is de tel,
waarop ik een ander kan zijn,
nader tot mijzelf…
Of zelfs tot God…
Zo ben ik daar ingebed…, in louter wezen…
Die ik zo ben…
Er ligt nog toekomst voor ons…
Om tot onszelf te komen…
Nog eens Bergson:
Hij maakt ons nog iets helder,
over de moraal en over godsdienst, bovendien:
Zo is er een gesloten moraal, en ook een open moraal…
Ook neemt Bergson,
van religie…,
naast, een statische beleving, nog een dynamische beleving waar…
Die gesloten moraal krijgen we er allemaal gratis bij.
Wie daar uit wil breken, dient strijd te leveren.
Acte van Verlatinge…
(Loopt dan de kerk soms leeg…?)
De gesloten moraal is er voor iedereeen, voor:
Ha, die massa…!
Helaas,
deze massa is nooit in staat, zichzelf te verantwoorden.
Omgekeerd,
is zij wel geneigd,
ieder ander ter verantwoording te roepen…
Het is weer zover,
dagelijks staan wij er tot onze nek alweer midden in…
Wij spoelen weg…
De massa is zelfs kuis van ongeweten…
Volkomen leeg…
Gespeelde onschuld…
Zolang je maar niet als eenling boven komt…
Gedreven…
Lichtgewicht…!
Wat is hier loos?
Deze massa is zelf, de belichaming, van het Grote, Massieve, Gelijk.
Vandaar dat hier niets ooit te verantwoorden valt…!
Geen uniform?
Marcheer jij niet op laarzen?
Kom maar even mee…
Wij “als gelovigen”,
(desnoods zelfs zonder god, de humbug!),
brengen allemaal een takje voor je mee…
En jij daar dan boven op.
Altijd is er wel een idioot, die er de lucifer bij houdt…!
Auto da fé…
Je wilt het niet geloven, betekent:
Zelf geeft hij zijn geloof,
is overtuiging,
en laat zich affakkelen…
Zo bevestigt een ieder,
kardinaal incluis,
zijn onbetwijfeld ON – geloof.
Prutgeloof!
Als van de richel…
Allemaal, massaal, gelovig, heeft nog altijd zijn wortels in onze religieuze -prehistorie- …!
Een waarlijk levende God zal nodig zijn, om door de muur,
die wij, van onze eigen geloofscreatie, hebben gemaakt, een bres te slaan…
Liever zonder God presteren wij ook steeds weer, als onverzadigbare godsdienstige monsters ,
er op los te gaan…
Maar de open moraal is er voor de enkeling, die zich heeft vrijgevochten.
Deze mensen lopen voortdurend zichzelf te verantwoorden…
Klaar.
Godsdienst, als statisch, loopt met Maria door het dorp…
Wil niets anders dan traditie,
folklore,
tribalisme,
vanzelfsprekendheid,
voor iedereen, (alweer!).
Prehistorisch, zo.
Zo krijg je dan een horizontaal geloofsbedrijf…
Van NIETS om ’t lijf…!
Wij gaan alvast, met lege handen, vroom, zitten wachten, in de wachtkamer,
wachten op de trein, die ons naar de hemel brengen zal…
Welke hemel…?
Zolang je hier nog rustig, de boel laat stikken…
Is al net zo moralistisch, als de gesloten moraal…?
Kan het dan anders…?
Bergson ontwaart de mysticus.
Hij breekt ook uit.
En is bestemd voor een persoonlijke godsverhouding.
Maar pas even nog wel op.
Als God het zelf niet toelaat, ben je nog steeds niet binnen…
Zo is het ons maar gezegd…