Wat ik hier kom doen, is wereldkundig maken…,
hoe wij in geheimenissen en verborgenheden leven…
Als een -kaluptra- -καλυπτρα- ook een sluier is…,
dan zal -ontsluiering- wel -apocalyps- mogen wezen!
Er ontgaat ons veel te veel!
Deze wereld loopt zo stuk op zijn “zelfkant” …
Als is het een spiegel…,
ons eigen spiegelbeeld, krijgen wij zo -geketst- weer terug: reflex…
Straks hierover, meer…
Maar, omdat het niet bewijsbaar is,
wil zich de-kop-in-’t- zand-wetenschap daar niet mee bezighouden…
Struisvogels ontkennen, wat zij niet willen zien…!
Alsof het zo niet zou bestaan…
Ben je belazerd…!
Zolang wij alleen maar, voor waar aan willen nemen,
wat wij eerst al zelf hebben bewezen…
Leven wij uitsluitend, in, een door onszelf bedachte, verkende en zelf ontworpen, wereld…!
Meer kan het nog niet zijn, dan: -tent- !
Maar ik heb mijn tent weer ingepakt…!
Ben zelf op zoek gegaan…
Doe hier verslag van mijn goddelijk avontuur..
Naar, wat er veel meer nog…,
achter deze wereld van gedachtenspinsels, zou bestaan…
Zolang ik, op meer niet, dan mijn twee benen, verder leefde…
Bleek voor mij, mijn enige houvast…:
dubbele punt…:
Ik zelf…
Met mijn twee benen…
Vergeet maar niet,
dat zelfs wanneer je in de leegte…
De woestijn…,
zou het ook nog wel kunnen zijn…,
Iemand tegen komt…,
die zich daar, als God, aan jou bewijst…,
Dat jij daarbij, dan wel al heel erg stevig,
op je beide benen moet durven, en willen, staan…
Waarom?
Je krijgt daar dan te maken met de -massa-
De massa, die denkt, het allemaal allang, zelf te weten…:
“Hoe kom jij zomaar bij een onbereikbare, onmogelijke, God…!
Ben jij dan soms, niet helemaal goed snik?”
Weet je wat!
Wij gaan het “onderzoeken” met zijn allen…
Allemaal gaan wij naar de markt…
Iedereen neemt ook een takje mee…
Bouwen wij daar een brandstapel…
Daar krijg je dan je -kansel- , idioot!
Jij springt er boven op…?
Altijd is er wel een gestoorde gek, die er de lucifer bij houdt…
En daar ga je!
Afgefakkeld…
Maar heb geen angst…!
Wat God mij flikte…,
was dat Hij mij,
in de nok van dit -wereldcircus- , een koord gespannen had…
Daaroverheen, heeft Hij mij laten dansen…
Als koorddanser, ben ik daar door Hem, overeind gehouden…
Veertig dagen lang…!
Nog is er wel een andere metafoor…:
Persoonlijk, heb ik dit zo doorleefd…:
Voor mij, was dit dan ook mijn -inwijdingsgebeuren- , zich kenmerkend ook, als:
“van hetzelfde laken, een tweede pak…”
Voor mijn voeten zich uitstrekkend, als een grensgebied van veertig “dagreizen” …
Te weten:
Tussen de wereld van alle dag, de wereld van alleman, enerzijds…
En daar tegenover liggend, een wereld waar ook engelen,
als boodschappers, als angeloi, zich kenbaar maken en zich vrij kunnen bewegen…
Waarheid bemiddelend, als inzicht…
En lichtjes, die ons opgaan…
Voor dit goddelijk Paleis, heb ik mijn, efemere, lekke, tochtige, tentje ingewisseld!
Waar dit voor mij mijn inwijding was…,
werd ik daar toegelaten, tot wat er achter de spiegel zich bevindt…!
Ik zeg je dit:
Die spiegel is voor mij, zó, een ONE – WAY – SCREEN geworden…!
Van de andere kant, kijk je namelijk er doorheen …!
Wat ik zo zie…?
WAXOZIE…
Dit leven, is voor mij doorzichtig geworden…
Ik kijk er zo doorheen…
Sj.