Wat ik hier kom doen…, is wereldkundig maken…
Hoe mij mijn leven openbarend is geweest…
Alles heeft zijn plek gekregen…
Als wie ik ben.
Maar wat dan nu?
Wat valt hieraan, nog te relativeren…?
Zie het maar liever zo:
Voor mij kan dit, van een hoge berg, het topje zijn geweest…
Hoe subliem was daar het uitzicht…!
Maar, helaas, voor mij, stond daar geen huis, om in te wonen…
Dus had ik, maar weer af te dalen…
Met hoe, ik met deze beklimming, mijn leven mocht verrijken…
En vervolgens deelgenoot te maken, al wie ik met mijn belevenissen,
een perspectief kan bieden, op wat het leven meer nog, voor ons in petto heeft…
Is dit dan niet, het leven zelf, dat dit van mij vraagt…!
Zo leef ik hier, leven, na leven, na leven, door deze wereld gaand..
Er-te-zijn , is daarmee voor mij geweest, als uit mijn dop te komen…
Mijn eitand (of, was hij ook een ‘blikopener’…?) werd mij erbij geleverd…
Deze wereld, ooit te ervaren, als een wondervolle tuin, waar…,
vrij om te plukken, bloemkes bloeien…
Bloemkes, als tekenen, aanwijzingen, hints,
die mij mijn gaan markeren,
naar, waar mij dit leven mij heeft geleid…
Gidsend bereid, de weg te wijzen…
Waar ik maar waagde, attent te zijn..
Tekenen, als wijzers, die ons een richting duiden…
Bevallig, bescheiden, sprekend in zwijgen…
Zoals ook bloemkes, in stilte, dat voor ons zijn…
Een kind kan ze al plukken…
Mij heeft het mogen brengen, bij wie ik ben…
Zo gaat het hier nog wel even verder…
Sj.