uit: ’tekenen’ , deel twee
knopen tellen…
Balthus, nu weer alleen, krijgt zo even rust…
Gelegenheid genoeg om alles nog eens aan zich voorbij te laten gaan en te overzien.
Wat zit hij daar te doen?
Maar hij zit zijn knopen toch niet te tellen!
Nee hoor.
Toch lijkt hij wel de tel nog kwijt te raken, nu hij eens even stil wil staan,
bij wat hem allemaal voorzegd al is geworden.
Maar dan heeft hij nog wel heel wat tegemoet te zien:
Lyade heeft het hem allemaal gezegd…
Maar niet alleen Lyade…
Ook Balthus zelf, had zich nog iets laten ontvallen, waarvan hij toen nog niet kon weten,
dat hij dit -geprofeteerd- kon hebben…:
“Als ik geroepen word, ben ik er binnen een dag”…
Maar van Lyade had hij nog wel ook meegekregen:
“Je gaat ook naar de Efteling…!
“Ja, geweldig!
Samen in de Python!
Blijkbaar had ook Lyade daar al eens een uitzonderlijk blije dag doorgebracht,
met haar aangenomen dochter…
Wat is die python anders, dan een prachtig Waterman-instrument!
Driemaal juichend en gierend over de kop?
Maar je komt zo ook, wel heel mooi, op je pootjes weer terecht…
Als een volkomen ander mens?
En wie heeft er, van die Efteling, dan ook nog een passe-partout…?
Is dat de Baas zelf…?
Sprookjes kijken?
Zeven geitjes…?
Zes.
Kijk dan, Rémy, zie je daar het zevende zitten?
In de klok.
Waar het tikt, m’n jong…
Het zal te zijner tijd, in een helder moment, nog wel voorbij willen komen.
Maar dan die wolf…
Wat heeft hij daar voor een akelig spelletje gespeeld?
Zijn poot gewit…?
In de heroïne?
En wat tikt er dan…?
Is dat Balthus’ hart…?
Loopt Balthus dan, met een geitje in zijn hart…?
Negen maanden lang…!
En wie komt hier dan de kachel nog weer aanmaken, op haar glazen schoentjes?
Niemand die dat ziet.
Ze kijken er glashard doorheen.
Zonder het ook door te hebben…?
Ja, ze kijken er voorbij…
En waarom poest zij dan in de asse…?
En gij dan Sire, zo potsierlijk.
Maar hebt u het dan niet koud, in uw blote blootje?
Keizer Ratio!
Lopen we dan straks allemaal nog in de nieuwe kleren, van uw keizerlijkste succes, majesteit?
Van niets om ’t lijf?
Waar ligt die sprookjeswereld dan van u?
Hoeveel mensen kunnen er ook al te slapen zijn gelegd, met een brok in hun keel?
Glazen kistje dromers?
Wachtend op hun levenskus…
Waar liggen al die Sneeuwwitjes dan wel opgebaard?
Nog komt er een arme, loze sloeber, voorbij.
Wat had hij dan meer nog mogen erven, dan alleen de kat…?
“Maar je moet wel eerst even helemaal uit de kleren, vriend.
Voor je kunt worden, die je bent…”
Dat ook katers al filosoof kunnen zijn!
En dat op laarzen!
Ook nog!
Want zie, de keizer is reeds komende…!
Heet hij hier dan Waterman…?
En, wie liggen er dan honderd jaren te slapen…,
in hun -GELOVIGEN- “kasteel” …?
Hoor eens even, je had het misschien niet durven denken,
maar kunnen deze sprookjes zo ooit wel echt voor kinderoren zijn bestemd geweest…
Of zijn die grote mensen, dan zo ook nog altijd kind?
Maar dan nu…
Klap op de vuurpijl!
Wat moest dat oude vrouwtje,
voor een houten duit…?
Daarvoor zomaar, op de markt, een varken kopen…
En, wilde dat knorrige beestje, vervolgens, naar huis niet lopen…?
Dus, ga je het maar dragen, Balthus…
Want er zijn nog wel katten in de wereld..
Die wel muizen willen pakken…
Muizen die wel lijn willen vreten…
Lijnen, waarmee je wel een koe kunt binden…
Koeien, die water willen slinden…
Water, dat vuur kan doven…
Vuur, dat stokken brandt…
En wat is er dan, met honden,
die zich door stokken laten slaan…?
Kom je dan zo, tenslotte…, thuis…
Met, heet dat dan, een “barchje”…?
Maar Balthus,
wil je ook wel geloven,
dat je, niet zomaar,
een boek hebt gelezen, ooit…?
Je eerste, in het Fries…
Ging dat dan toen al niet,
over een overkomeling…?
In “oerkommeling”, Balthus…
Daar had je hem dan!
Heet die Liuwe, nu dan Rémy…?!
Gaven zou hij krijgen.
Maar zij waren er toen al.
En wat zijn dat dan voor gaven?
Opmerkingsgaven?
Waarnemingsgaven?
Van wat er niet is?
Een beetje van de gekke.
Of soms zelfs wat te veel?
Al te gek?
Een steekje los?
Als een “momentary lapse of reason?
“Iets aan zijn ogen?
Maar Balthus, er zal een vriend, ook nog, van je overlijden…
En je zult zijn nieuwe geboorte zelfs mee gaan maken…
Zo heeft Lyade het hem gezegd…
Had zij hem daar een estafettestokje meegegeven…?
Maar zij had, de nieuwe geboorte, van een overleden vriendin,
ook zelf al meegemaakt…
En Balthus zou ook zelf nog iemand aannemen als zijn zoon.
Zover is hij dus al.
Ook Lyade had een meisje, als haar dochter, aangenomen…
hier eerst even koffie drinken…
het is nogal een klus…: html-tekst bewerken…
Gaan we dan ook nog, lachen en huilen, in de kerk?
Niet alles tegelijk, Balthus!
Alles op zijn eigen tijd.
Toch zal het allemaal wel komen, zoals ’t komt…
Hij zal er bijna nog bij van zijn stoel vallen, zo zal hij ervan zitten schudden.
Van dat lachen wel te verstaan…
En dat in de kerk…
Maar dat zul je dan niet eerder geloven, dan wanneer je het zelf gaat zien:
Zo komt God daar zelf nog poppenkast spelen…
In zijn eigen kerk…!
Wat had Balthus daar dan aan zijn ogen?
Der wie ris in âld wyfke…
Er was ereis een oud vrouwtje…
Жила била…, старушка…
Als je hier even wilt klikken, kun je gaan lezen, hoe dit verhaaltje in elkaar steekt…
Balthus, was nog maar een kind, maar hij weet het zich haarfijn te herinneren…
Hij moet daar drie zijn geweest.
Het was oorlog en er kwam ineens een kinderboekje te voorschijn…
Dat moeten wij Balthus maar eens even gaan voorlezen…!
Maar is hij dan al zover…?
Zijn eerste kindervertelling in het Fries…!
Met een prachtige tekst van Nynke van Hichtum…!
Je moet hierboven even klikken, dan krijg je het zowel in het Nederlands, als in het Fries.
Maar toegegeven, in elke taal vind je wel deze volkseigen vertaling…
Hij is internationaal…
De pan met olie.
Balthus ziet hem al door de keuken gaan.
Ja, vinyl heeft hij al wel overal, uit voorzorg, klaargelegd.
In de gang, de keuken.
Zelfs in de woonkamer…
En dan, de stopkontakten, van de telefoon, uit de muur gerukt…!
Dat ook nog zelfs.
Hoe krijgt de engel dat dan voor elkaar?
Je gaat ook naar de gevangenis.
Poeh!
Maar daar is hij dan ook al vaak genoeg geweest, inmiddels.
Nadat hij hem eerst zelf al, definitief, “links” had mogen laten liggen…!
Volkomen de macht, over het stuur, daar even kwijt…
Maar dat zou dan, enkele dagen daarvoor, eerst al begonnen zijn, met het crematorium…
Ook al “links” terzijde gelegd.
Niets te sterven nog in 1985!
Voorbij, die kanker!
Ook al hadden er toen al wel twee matrassen,
om de beurt, tegen de verwarming moeten staan…
Meer dan genoeg, had hij daar, om uit te zweten.
Hij had daarbij zelfs nog ontslag moeten nemen..:.
“Anders ga je dood…”
En dan zijn fluitles.
Ook die zal hem bovendien nog worden opgezegd.
Nog even geduld. Balthus.
Hooi op je vork, heeft wel degelijk ook zijn bemeten maat.
Maar ook zul je nog gaan, naar van justitie, de officier…
Is tweemaal mogelijk al genoeg?
En hoe gaat dat dan nog weer uitpakken?
Moet hij dan werkelijk voor rechter gaan studeren?
Of mag hij zich als uitgelaten voelen?
Als de uitgelatene…?
Het komt er aan.
Je zult ook de wereld nog in gaan, Balthus.
Want de boodschap dient wel ook te worden doorgegeven.
Maar Lyade was daarbij, niet meer dan één deur verder,
dan haar huis gekomen…
Zij mocht aanbellen bij haar buurvrouw.
Toch had Balthus dit zo ook al meegemaakt:
“Vader, waar wilt U mij hebben?”
Eerst nog maar zelf gaan doen, Balthus…
Het uit je eigen handen laten komen…!
Nee, poetsen, is beter.
In plaats van al te mondeling, een boodschap uit te kramen…
Want lullen, dat hebben we nu al tweeduizend jaar lang gedaan…
Er ligt al een rassel, nog keurig ingepakt,
als zilveren drager, voor een hallucinatoir ontvangen tekst…
“Gij zult gaan…”
Hallucinaties…
Maar er stonden destijds ook nog drie kisten.
Balthus kon er tussendoor en er omheen lopen…
En wie lagen daar dan opgebaard…?
Zijn vrouw en zijn twee meisjes…!
Werd dit onheil afgewend, en hoe?
Het wordt je wel gezegd Balthus…
Luister…!
Ook al zal degene, die jou die boodschap mag brengen,
dan weer even zelf niet weten, wat zij jou heeft gezegd…:
Balthus’ vrouw kwam met de kinderen terug uit Friesland.
Zo ver mogelijk weg geweest, van de plaats des onheils…
Ontslag had hij genomen…
Anders was hij dood gegaan…
“Maar de kinderen raakten zo overstuur, dat ik overhaast,
de auto op de vluchtstrook moest parkeren.
Ik kon zo niet doorrijden!
Opgelost, die kisten, vervolgens.
Vervlogen…
Alle drie.
In het niet…
Zijn dat hier, zo de parels, uit zijn merkwaardig geleefd bestaan?
Alle astrologie, ook maar even nog, in de oven…
Want als je bent gekomen, waar je moet zijn,
heb je je astrologie niet langer nodig…!
Heen over de bascule, met de auto, geladen en wel.
Terug nogmaals, leeg, gewogen.
Kosten, negenentwintig zilverlingen, acht en dertig cent…
Zacht prijsje?
En dan nog wat:
Niet te begrijpen.
Raadselachtige mededeling:
“Je zult ook ooit moeten schrijven…
Een brief.
Onder ede…
Een brief, of een boodschap.
Maar als je die dan in het net denkt te kunnen gaan schrijven,
zal je dat zeker niet lukken…”
Zo is het je toch voorzegd…!
Blijkt die brief niet meer te zijn, dan een goddelijk stenogram…
Onder ede…
Dat dan weer wel…
En dan?
Zullen we daar de hoogte eindelijk hebben?
“Als je bent waar je moet zijn,
zul je in je blote blootje over de streep gaan.
Die dan ook nog de rode streep bij de bank zal zijn…”
Blut?
Twintig jaren lang?
Het zal dus ook nog wel wat kunnen gaan kosten…
Is hem dat dan allemaal voorzegd?
Beduusd is hij ervan.
Ook feest in de hemel nog, bij de engelen Gods.
Wie daar niet bij kan zijn, heeft zijn excuus…
Zo is Balthus, op dat feest, de enige aanwezige…
Maar dan zullen ook nog de gasten,
zoals die voor Jezus allemaal wel welkom konden zijn,
aan Zijn tafel, bij Balthus komen aanschuiven…
Koestert God dan ook nog deze stervelingen en heeft Hij hen lief:
Lichte vrouwen?
Tollenaars?
Kent Hij dan al zijn Pappenheimers…?
Weet je ook nog, dat…
Een man een zoon kan krijgen,
die hij niet ook bij zijn vrouw zou hebben verwekt…?
Maar dat was daar toen al, zijn eigen reeds geleefde verhaal!
“Want als die man zijn hoofd er niet naar heeft staan,
dan zal dat kind wel elders nog een baarmoeder moeten vinden…”
De toevalstreffers.
Maar die zijn hem niet allemaal voorzegd.
Niet naar hem op weg gegaan,
maar dan wel in Hattem worden afgeleverd,
bij dominee De Graaff.
Pal voor zijn voordeur.
Een zevenster, ook nog, in de stoep gelegd…
Maar, liet Balthus zich daar ontvallen:
Als ik geroepen word, ben ik er binnen een dag…
Sinds wanneer wil God ook zelf nog wel gesproken hebben,
door onze eigen stomme mond…?
Op koninginnedag, vol verwachting, naar Amsterdam.
“Jazeker, dit is wat er allemaal kan in Amsterdam!”
De blik van de tramconducteur, sprak hem die laconieke boekdelen.
Gods geliefde stad.
Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig…!
Ja, daar wil God wel thuis zijn!
Deze God houdt van het leven.
Hij is er stapel mee!
Maar dan tenslotte.
Vijftig gebakjes…
Terug naar de bakker…
Want het feest kon nog even niet al helemaal doorgaan…
Echter, ook de gebakjes namen nog eens een keer.
Daar had je ze weer!
Twaalf jaar later…
“God, onze Vader, wees hier aanwezig…!”
Zoals ook het Wilhelmus hem nog wel door het hoofd wilde spelen:
“Dat ik toch vroom mag blijven…”
Als knokker, meneer…
“De tirannie verdrijven…!”
Daar had je hem weer…
Is dat Balthus?
Maar nu is het tijd, voor de gewone dagelijkse dingen.
In plaats van bij Rémy op bezoek:
Collect-call gesprekken.
Praaien aan de gevangenismuur.
Ansichtkaarten uitzoeken.
Oh, maar zo vlot gaat dat nog even niet.
Even nog stilgestaan, bij, waar het pas echt was begonnen.
Uit zijn eigen mond verstaan, hem teruggegeven, als voorzegging:
Jij Balthus,
zult degene zijn,
die van Waterman, de heraut zal zijn…!
Maar nu, zoals gezegd, de gewone dagelijkse dingen:
Creativiteit uit jeukende vingers.
Fluitlessen.
Eurithmie.
Orgaanmassages.
Spelen in zijn accordeon-orkest.
Solvège.
Tweemaal per dag, zijn gebed.
Is dat, om zijn instrument te stemmen…?
Brieven naar de o.v.j.
De stad in…
Met een boodschappenlijstje…
Voor het mooiste briefpapier, kroontjespennen, inkten…
Komt daar dan ook “De Kleine Prins” voorbij…
In de verlaten eenzaamheid…
Moet je daarvoor dan eerst al gecrashed zijn?
Met panne, in de woestijn?
“On ne voit bien, qu’avec le coeur…
l’ Essentiel est invisible pour les yeux…”
Hoezo, ziet men niet beter, dan met het hart,
als met de ogen niet valt te zien,
wat altijd al wezenlijk was…?
En Wie zou daar zijn handtekening nog onder willen zetten…?
Ondertekend met, de signatuur van, de Gulden Snede …?
God zelf…?
Is Hij dan zo deelgenoot…
We gaan het allemaal nog zien, Balthus!
Balthus neemt even rust.
Zijn ogen dicht…
Nadenken is een fijne bezigheid.
Niets doende.
Bespiegeling…
Soms lijkt het wel, of hij zit te kijken naar wat er allemaal in zijn geest gebeurt.
Alsof er vogeltjes voorbij liegen.
Siervogeltjes?
Het is maar, hoe je er naar kijkt…
Ha, ha!
Het leven…
Een dansfeest…!
God zelf is daar van de partij…
Gangmaker in eeuwigheid…