als gymnosoof…
de ruimte te betreden…
in mijn blote blootje…
openbarend, voor mij geweest…
hier filosoof…, geworden…
Ik was hier een DIO – GENES …!
Hoe je dit leest…?
DIO…
GENES…
Geboortig…,
van God…
GOD
Als ik iets over God mag zeggen, dan verkies ik dat ZO , persoonlijk,
in mijn eigen woorden hier te doen…
Dubbele punt…:
God is voor mij de oneindige dimensie van het humanum…
Onder humanum te verstaan, onze menselijke kwaliteiten,
in hun optimale vorm…
Lees -dimensie- , hier, als oneindige ruimte,
veel te ruim voor ons mensen, om te kunnen worden uitgemeten,
ruimte, waarin wij nog wel perspectief kunnen projecteren…
Nog eens, in een beeld…:
Die onmetelijke ruimte, ligt voor ons, om te beginnen, aan onze voeten…
Als in het beeld van de Grote Oceaan …
Wij kunnen daarin pootje baden…
Of, om nog verder te willen gaan, kunnen wij een perspectief uitzetten…
Dat mogelijk kan gaan, tot ver voorbij, de horizon…
Maar toch, als ik hier in een beeld, iets inzichtelijk probeer te maken,
in de mogelijke relatie, die wij kunnen hebben met God…
Dan komen wij voorlopig nog niet verder, dan beveiligd door een anker,
in het ondiepe, een beetje, te kunnen spelevaren…
God is ons veel te groot en veel te ver…!
Tenzij God zelf verkiest, ons langszij te komen…
Het mag wel gezegd:
Onze menselijke kwaliteiten ontstijgen de stoffelijke werkelijkheid,
ook al komen zij, metafoor, misschien niet hoger, dan de droesem,
zwevend op de bodem, van een FLES …,
de Duurste die er is…,
van de meest verrukkelijke WIJN …
Zo gaat God daar nog eens, onnoemelijk, ver…, bovenuit…
Toch vertegenwoordigt de mens, in zijn specifieke kwaliteit,
welke hem in staat stelt, zich van deze wereld in zijn volheid,
maar -bewust- te zijn…,
een uitermate, betekenisvolle, plaats, in dit geheel…:
Als mens, zijn wij, de hoogste in rang, ook qua verantwoordelijkheid,
van al, wat er zo, allemaal, leeft…
Er zijn zo twee wederkerige richtingen…
Vanuit het oneindige…
Tot ver voorbij al het stoffelijke en tastbare, dat wil zeggen,
tot ver buiten dit hele universum,
terug naar het moment, waar van dit alles,
een besef, als -bewustzijn- mogelijk is…
Dat is hier, als van A naar b …
Te beginnen bij God…
in Zijn kwaliteiten, oneindig…
Is A …
Tot aan bij ons, dat is bij jou, bij mij…
Zo is dat, bij -ons mensen- …
Is b …
Onszelf…, mogelijk, te ZIEN …,
als deel-identiteit …,
een nietig vonkje…,
maar vuur…!
uit Wie GOD is…
Als is het ons zelfs, in die relatie, mogelijk, met “onszelf” te zijn, in gesprek…
Als in gebed…
Ingebed…
God te verstaan en te zien, als betrokken op de mens, maar veel ruimer dan dat…
Ook gericht op al wat er is…
Desondanks, laten ook de godsdiensten, meer nog niet, daarvan zien,
dan dat zij als droesem, vertroebelen, de “oude-zakken-wijn” …!
Verdroezelend…
Het is zo een kwestie van taal…
Maar wie zegt mij, waar taal, -hoe- …, kan beginnen…?
Te beginnen bij de mineralen…?
Daarvan, vooral, de edelstenen…
Zij spreken ons aan…!
In welke taal…?
Zij verwonderen ons, met hun zuiverheid, reinheid en regelmatige,
wiskundige, structuur…
Waar zij ooit in de wordingsgeschiedenis van dit heelal, eerst gasvormig,
later vloeibaar waren, maar dan nu wel edel-steen zijn,
daar kunnen zij, mogelijk worden herkend, als gestolde…,
ooit… -engelachtigheid- te zijn geweest …
Edelstenen, als LICHT -stenen…, te ZIEN …
LICHT , als in een, definitieve…, aggregatie-toestand…
Als inmiddels gestold…
Maar vergeet dan ook het IJZER niet …!
Uitstekend in staat om zuurstof te binden…
Zuurstofrijk, in ons bloed, door ons lichaam wil stromen…!
Welke engelen met hun voorzienigheid, hebben, ooit,
dit -IJZER- zó, in den beginne?, aangemaakt….?
Toen al, met het OOG op wie…?
Waar zal, in deze EVOLUTIE , de mens, ooit, al voorzien zijn geweest…?
Ga naar de planten, met hun onnavolgbare bloeiwijzen…
Bloeiende bloemen, spreken al eveneens, tot ons hart…
Let toch even wel op!
Het zijn daar al de planten, die rechtop gaan, met hun bloemenhoofd, aan top..
En hun steel…, als is het daar al, een ruggegraat…
Nog wel zijn zij daar plaatsgebonden, waar hun zaadje al is geplant…
Na eerst toch maar wel, al vrij hebben kunnen zweven, op de wind,
of anders, rond gevlogen…, in het ingewand, van een vogel…
Maar ook de dieren, in hun overweldigende verschijningsvorm,
tonen ons, dat zij leven, in voor hen, een volkomen, dynamische,
harmonische wereld,
die zij als vanzelfsprekend ervaren, beleven en ondergaan…
Alvast, wil ik hier wijzen, op…, verwijzen naar…, een hoofdstuk apart…
Lees verder…, in de zijkolom, hiernaast…:
Daar bovenuit, is het ons bewustzijn, met zijn kennis,
dat ons al tot het inzicht heeft gebracht,
dat een dier, in zijn historische verschijningsvorm, in alles wat het is,
zich heeft ontwikkeld, uit stof EN geest,
in de ruimte, van het hem gegeven milieu…
Alsof, zelfs dit milieu, voor het dier, als zijn -baarmoeder- is geweest…
Echter, voor welk levend wezen, zou dit dan, anders, zo gelden…?
Zelfs een dier, is onmisbaar, te midden van alle overige dieren…!
Te midden van zijn soortgenoten, waar het zijn bestaan, maar heeft te verdedigen…
En bovendien, te midden van alle overige soorten,
die hun milieu gezamenlijk, als onmisbaar, aanspreken,
maar al eveneens in stand houden…
Waar dan een dier, volkomen zijn rol weet te spelen…!
Als van, natuurlijk, evenwicht, de zoeker en de maker…
Maar hoe zit dit dan nu, voor ons…, als mens…?
Ik vrees dat wij ons, door onze eigen wetenschappers…,
naar het schellinkje hebben laten verjagen:
Wij hebben ons telbaar laten maken!
Ons terug laten brengen, tot -balletjes- in een -ballenbak- …!
“Al meer dan genoeg, hebben wij aan jou, als jij maar wilt -consumeren- …!”
Rijzen soms daarom de gezondheidsverzekeringskosten nu uit de pan…?
Iedereen volgevreten, laveloos, niet langer actief…
Nee, liever de laatste jaren van ons leven, achter de geraniums,
ziekelijk en volkomen passief…!
Of is er al, eeuwenlang, altijd al, roofbouw gepleegd, op de arbeiders…?
En, aan wie ligt dat dan?
Zijn wij, God vervloeke ons, alleen maar geroepen, om vreter te zijn!
In-en-in ziek gemaakte consument…!
Zijn er dan nog wel wetenschappers, die daarvan niet kunnen slapen…!
Donder op!
Geachte medemens…
Ik roep het je hier toe…:
Jij hebt maar IDENTITEIT te zijn, zo niet, dan heb jij, eigenlijk,
je recht van bestaan al verspeeld…!
Vanuit onze menselijke kant bezien, kan God ook pas God voor ons zijn,
als wij in staat zijn, van Hem enig besef, of mogelijk, enige waarneming,
van bijvoorbeeld een teken , is aanwijzing , hint ,
van Hem, te mogen ontvangen…
God is niet ver weg, voor wie Hem wil kennen…
Wij oordelen daarin onszelf…
Deze waarneming, van wat voor ons, goddelijk kan zijn, kan daar beginnen,
waar wij, in onze verwondering, over het grote geheel,
van alles wat er is om ons heen,
in zijn schoonheid en harmonie, ons als aangeraakt te ervaren…
Het kan ons daar beginnen, waar wij sprakeloosheid ervaren bij een zonsopkomst, of waar wij bij een zonsondergang, worden vervuld van het besef, hoe volledig ons menselijk bestaan kan zijn…
Dat is zelfs mogelijk, bij het besef, van gemis…
Maar desondanks:
Verkijk je niet!
Het is nog nooit de zon geweest, die ons zo graag iets moois wil laten beleven…!
Die ervaring is volkomen reciprook, wederkerig, wij vergenoegen daar onszelf…
Zo zullen wij daar kunnen ervaren, hoe ons hart volkomen vervuld,
of zelfs overweldigd, kan zijn,
van ons besef en de vreugde, over wat wij beleven
en over wat ons allemaal gegeven is…
God leeft voor ons…
Zonder mens, kan Hij ook maar nauwelijks zijn, wie Hij is…
Toch moet ik waarschuwen voor de godsdiensten.
Zij maken misbruik van Hem.
Lees: beste mensen…, onder: WIE IK BEN …
Dat God zelfs persoonlijk kan zijn, is eigenlijk een wonder…
Wie Hem ook zoekt te kennen, zal dit zo mogen beleven…
Met Pierre Teilhard de Chardin S.J., is dit ook absoluut niet onvoorstelbaar…!
Wie…?
Een dier, kun je het al nauwelijks vragen, maar het weet al wel kennis te hebben,
van Wie, voor hem, zijn vriend, of verzorger, is…
Toch…, is het, de mens, in zijn unieke enigheid…, die de vraag kan stellen, naar:
Wie …
Mogelijk kunnen wij daar een besef hebben van Wie die Ander hier voor ons is…
Met Karl Barth, wel: “der ganz Andere” …
Desondanks, ons niet volkomen vreemd…
Met Emmanuel Levinas, verbergt God zich achter het gelaat,
als is het een masker,
van onze medemens…
Misken je medemens niet…!
Je bent zo een blasfemist…
Ik wil dat Marc Rutte dit leest…!
Nog is er een aanwijzing, een hint:
Gegeven twee parabels,
niet alleen, die van de Verloren Zoon, als de zoon, of dochter…,
die ooit zover zal komen, dat ook de tweede parabel, namelijk,
die van de Barmhartige, nog werkelijkheid wordt…
Zo komen wij ooit dan weer THUIS …
Hij , of Zij , is daar dan -bovendien- , nog ook, de -Samaritaan- , -Samaritaanse- geworden…
Aan het slachtoffer, van deze parabel, wordt daar, tenslotte, de ultieme vraag gesteld:
Wie van deze DRIE is hier uw naaste geweest…?
De bidders…?
Vergeet het maar!
Ook “gelovig” , laat God zich niet bedonderen…!
Sj.
ons Huis uit Licht…
over TIJD …
aggregatietoestanden…?
tel ze eens…
Van wat er hier onder thema’s gaat spelen, alvast een tipje van de sluier opgelicht…
Het zal gaan over:
“tekenen”, als bloemkes, die bloeien…
Als een kind…,
zul je er weer voor moeten zijn,
wil je ze kunnen plukken…
Maar wat zou je dan denken van Odysseus en zijn “engel” , in de gedaante van, daar toen nog wel, de godin:
Pallas Athena,
die hem bijna dagelijks zijn meesterlijke slimmigheden en spitsvondigheden, influisteren zou…
Ik ga je nog voor, naar Eleusis…
Wat ons de korenaar daar leert…
Is dat wij leven…, leven, na leven…
Ook over -inductie- , nader bekeken,
aan de hand waarvan,
nog wel eens evenveel duidelijk zou kunnen worden over -inspiratie- …
De engel brengt even…,
een magnetisch veldje met zich mee,
en induceert ons zo, althans mij al wel,
zijn inspiratie…
Die ik, als is het een bevalling,
dan maar even subiet heb ter wereld te brengen en uit te pennen…
Over de “flaude kul” die van apocalyps werd gemaakt…
Zoals ons die door Holywood, verdraaid, gedraaid, te gelde wordt gemaakt…
Apocalyps, is ontbloting, ontsluiering…
Een -kaluptra- , een sluier…
Het werd ons al lang geleden gezegd:
De sluier zal worden weggenomen…
Spiritueel zullen wij gaan,
naar een hoger niveau van geestelijke ontwikkeling…
Maar hoe rijst hier dan nu zomaar de vraag, wat wij al eeuwen,
in de bijbel…,
dan niet hebben gelezen…!
Over ons huis, uit LICHT …
Geen ZON …, geen WONING …!
Toch maar weer eens eerst ons verdiept in de architectuur van ons Zonnestelsel…
De verantwoord toegepaste astrologie, die ons, als van oudsher, met wijsheid onder-wijst…
Dit zal dan al weer daar kunnen beginnen, waar wij weer met de priktol gaan spelen…!
Helaas, veel te veel astronomen, zijn al veel te “ver-ziend”…!
Het is deze kennis van ons “Zonnehuis”, die ons weer terug kan brengen,
thuis kan brengen…,
in deze, nader, te kennen, wereld…
Alvast, wil ik hier wijzen, verwijzen naar,
een hoofdstuk apart…
Met alles wat er is,
van instrument, via het dier, tot de mens,
zijn wij al, de hele Dierenriem rond geweest…:
Te beginnen met RAM ,
zich uitermate kenmerkend in zijn specifieke vorm, met zijn uitgesproken,
nadrukkelijke kop…
Met vooral de nadruk op het stoten…
Waarvoor de RAM zijn hoorns heeft
Zo kennen wij ook nog wel de
STORMRAM ,
waarmee een bres kan worden gerammeid…
Als nieuwe toegang, tot wat tot dan toe, potdicht, leek te moeten blijven…
Het voorjaar breekt door!
Ram…, ram, nog eens in een beeld:
Abraham, met zijn zoon, Izaäc…
De boodschap kon hier wel zijn geweest:
Geen kinderoffer meer…!
Maar in plaats daarvan: -substitutie- …
Plaatsvervangend…
Wel staat hier dan weer tegenover, 180’º,
het teken Weegschaal…
Met, in tegenstelling,
tot de impulsiviteit van Ram,
de: EVENWICHTIGHEID …
De Weegschaal,
in het midden opgehangen,
als enig instrument, in de hele Zodiac, vertegenwoordigd…
Weegschaal, voor Recht,
voor Gelijkwaardigheid, voor Balans…
Lees verder, over alle bijzonderheden,
voor alle tekens, van dier tot mens,
de hele Dierenriem in ‘t rond…